ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ: ΠΟΛΕΙΣ, ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΙ και ΘΡΥΛΟΙ στoν ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ με το πολυτελές COSTA DIADEMA // (Λισαβόνα • Πόρτο • Βίγο • Χάβρη • Σαουθάμπτον • Μπριζ) 6 – 12 Μαΐου 2026 (7 Ημέρες / 6 Νύχτες) με TIMH EARLY BOOKING -€100 έως 3/2/2026

1^η Hμέρα: Τετάρτη 6 Μαΐου 2026

ΑΘΗΝΑ – ΠΤΗΣΗ ΓΙΑ ΛΙΣΑΒΟΝΑ – ΕΠΙΒΙΒΑΣΗ ΣΤΟ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΟΠΟΛΟΙΟ

Αναχώρηση από Αθήνα

Συνάντηση στο αεροδρόμιο Αθηνών Ελευθέριος Βενιζέλος. Παράδοση αποσκευών και έλεγχος ταξιδιωτικών εγγράφων.

Πτήση με Aegean (Α3-720) για Λισαβόνα στις 07:25 και άφιξη στις 09:55.

Αναχώρηση από Θεσσαλονίκη (ή άλλα αεροδρόμια της Ελλάδας)

Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας για πληροφορίες, διαθεσιμότητα και κόστος.

ΛΙΣΑΒOΝΑ ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΠΟΛΗΣ

Η Λισαβόνα, χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω σε λόφους στις εκβολές του Τάγου, κοιτάζει προς τον Ατλαντικό σαν φυσικό λιμάνι-πύλη της Ευρώπης. Είναι μια από τις παλαιότερες πρωτεύουσες της ηπείρου, με στρώσεις ιστορίας που περνούν από ρωμαϊκά ίχνη και μαυριτανικές επιρροές έως τη μεγάλη εποχή των Ανακαλύψεων, όταν από εδώ ξεκίνησαν εξερευνητές και καραβέλες που άλλαξαν τους θαλάσσιους χάρτες.

Το 1755, ο καταστροφικός σεισμός σημάδεψε την πόλη, και η κεντρική Baixa ξαναγεννήθηκε με τον «πομπαλινό» πολεοδομικό σχεδιασμό—ευθείες, πλατείες και συμμετρία που ακόμα σήμερα δίνουν ρυθμό στο κέντρο. Γι’ αυτό η Λισαβόνα είναι ταυτόχρονα μνημειακή και ανθρώπινη: από τα στενά της Αλφάμα ως το Μπελέμ, εκεί όπου τα μνημεία της ναυτικής της κληρονομιάς στέκουν δίπλα στο νερό, η πόλη αφηγείται την ιστορία της όχι σε μουσεία μόνο, αλλά στους δρόμους, στις όψεις των κτιρίων και στη θέα που ανοίγει σε κάθε στροφή.

Η μέρα ξεκινά από το αεροδρόμιο, με τον πρακτικό ρυθμό των αφίξεων: αποσκευές, διαβατήρια, ένα πρώτο βλέμμα στον πορτογαλικό ουρανό. Κι όμως, μόλις αφήσετε πίσω σας τους διαδρόμους και μπείτε στην πόλη, η Λισαβόνα αρχίζει να ξεδιπλώνεται σαν αφήγηση. Χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω σε λόφους, στις εκβολές του Τάγου, μοιάζει να θυμάται πάντα ότι υπήρξε —και παραμένει— μια θαλασσινή πύλη προς τον Ατλαντικό, ένας τόπος όπου ο άνεμος κουβαλά ιστορίες ταξιδιών και ορίζοντες που άνοιξαν κάποτε τους χάρτες.

Η πρώτη γνωριμία γίνεται από την παλιά της καρδιά. Στην Αλφάμα, τα στενά είναι λαβύρινθος και οι στροφές μοιάζουν να οδηγούν σε μικρά θαύματα: μια αυλή γεμάτη γλάστρες, ένα μπαλκόνι με απλωμένα ρούχα, μια σκιά που πέφτει πάνω σε πλακάκια και τα κάνει να λάμπουν. Εδώ οι μαυριτανικές επιρροές δεν είναι θεωρία, είναι αίσθηση: στη διάταξη των δρόμων, στην οικειότητα της γειτονιάς, στον τρόπο που η πόλη ανεβαίνει και κατεβαίνει χωρίς να ζητά συγγνώμη. Από ένα miradouro, η Λισαβόνα απλώνεται μπροστά σας σαν μωσαϊκό από κεραμίδια και καμπαναριά, με τον Τάγο να γυαλίζει στο βάθος σαν υπόσχεση.

Ύστερα κατηφορίζετε στο κέντρο, εκεί όπου η πόλη γίνεται πιο ανοιχτή και πιο “ευρωπαϊκή” στη γεωμετρία της. Η Baixa δεν είναι απλώς μια όμορφη συνοικία· είναι η απάντηση της Λισαβόνας στον μεγάλο σεισμό του 1755, όταν η πόλη ξαναχτίστηκε με νέο σχέδιο, ευθείες και πλατείες, σαν να αποφάσισε ότι από τα ερείπια μπορεί να γεννηθεί τάξη. Περνώντας από το Rossio και φτάνοντας στην Praça do Comércio, νιώθετε πως βρίσκεστε σε ένα μεγάλο σκηνικό ανοιχτό προς το ποτάμι—εκεί όπου κάποτε έφευγαν εμπορεύματα και καράβια, μαζί με μια εποχή που η Πορτογαλία κοιτούσε μακριά και άφηνε το σημάδι της στον κόσμο.

Έπειτα, κάνετε μια στάση για ένα γρήγορο και πρακτικό γεύμα, από εκείνα που ταιριάζουν σε γκρουπ: εύκολες επιλογές, χωρίς αναμονές, για να μείνει ο χρόνος με το μέρος σας. Και μετά ο δρόμος σάς οδηγεί προς το Μπελέμ, εκεί όπου η Λισαβόνα θυμάται πιο έντονα τη ναυτική της μοίρα. Το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών στέκει σαν πέτρινη ωδή στην εποχή των Ανακαλύψεων, με λεπτομέρειες σκαλισμένες σαν κύματα και με μια ησυχία που ζητά να την σεβαστείς. Η επίσκεψη κρατά όσο χρειάζεται—χωρίς ρίσκο καθυστερήσεων—γιατί η σημερινή διαδρομή θέλει να είναι ασφαλής και καλοζυγισμένη. Η πιο γλυκιά ανάσα έρχεται με ένα pastel de nata και έναν καφέ, μια μικρή τελετουργία που σε βάζει αμέσως στο κλίμα της πόλης.

Λίγες ακόμη φωτογραφίες στο παραλιακό μέτωπο, κι ύστερα η επιστροφή προς το λιμάνι γίνεται μέρος της αφήγησης: όχι σαν “τέλος”, αλλά σαν κλείσιμο μιας ωραίας σελίδας. Φτάνετε με άνεση, χωρίς άγχος, με τον χρόνο σύμμαχο και με τη Λισαβόνα να μένει στο μυαλό σαν ανοιχτό παράθυρο—φως πάνω σε λόφους, ποτάμι που συναντά τον ωκεανό, και ιστορία που την περπατάς χωρίς να το καταλάβεις.

ΕΠΙΒΙΒΑΣΗ ΣΤΟ COSTA DIADEMA – Αναχώρηση στις 19:00

Αφού εγκατασταθούμε στις καμπίνες μας θα ακολουθήσει συνάντηση του γκρούπ οπού θα δοθούν όλες οι πληροφορίες σχετικά με τις παροχές στην κρουαζιέρα.

2^η Ημέρα: Πέμπτη 7 Μαΐου 2026

ΠΟΡΤΟ (LEIXOES)

Άφιξη στις 09:00 / Αναχώρηση στις 19:00

Το Πόρτο είναι από εκείνες τις πόλεις που τις νιώθεις πριν καν τις περπατήσεις. Απλώνεται αμφιθεατρικά πάνω από τον Δούρο, με στέγες από κεραμίδι και πέτρινα μέτωπα που κρατούν μέσα τους αιώνες εμπορίου, ναυτικής μνήμης και καθημερινής ζωής. Στα στενά της ιστορικής του καρδιάς —που έχει αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO— οι προσόψεις ντύνονται με azulejos, οι πλατείες ανοίγουν ξαφνικά σαν σκηνές θεάτρου, και το φως της Πορτογαλίας γλιστρά πάνω στα κτίρια, δίνοντας στην πόλη εκείνη τη χαρακτηριστική, λίγο μελαγχολική αλλά ζεστή γοητεία της.

Εδώ, η ιστορία δεν μένει πίσω από βιτρίνες: τη συναντάς σε έναν σταθμό γεμάτο ζωγραφισμένες αφηγήσεις, σε καθεδρικούς και καμπαναριά που κοιτούν το ποτάμι, και στη μεγάλη σιδερένια γέφυρα που ενώνει τις δύο όχθες σαν υπογραφή μιας εποχής που πίστεψε στη δύναμη της μηχανικής και της προόδου. Και καθώς περνάς στη Γαία, το Πόρτο γίνεται γεύση: τα κελάρια του Port wine, τα βαρέλια, τα αρώματα του ξύλου και του κρασιού αφηγούνται τον λόγο που αυτός ο τόπος ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο—όχι μόνο με πλοία, αλλά και με την ταυτότητά του.

Γι’ αυτό το Πόρτο ταιριάζει τόσο φυσικά σε μια κρουαζιέρα: είναι μια στάση που μπορεί να την απολαύσει κανείς απλώς κοιτάζοντας τον ορίζοντα του Δούρου, αλλά ανταμείβει ακόμη περισσότερο όποιον κατέβει στην πόλη και την ζήσει από κοντά. Μια βόλτα στα πιο εμβληματικά της σημεία, λίγες φωτογραφίες δίπλα στο ποτάμι, και —για όσους θέλουν να ολοκληρώσουν την εμπειρία— μια οργανωμένη επίσκεψη σε κελάρι με δοκιμή, αρκούν για να νιώσεις πως δεν “πέρασες” απλώς από το Πόρτο: πήρες μαζί σου ένα κομμάτι του.

ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ: ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΟΣ ΓΥΡΟΣ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ

Στις 7 Μαΐου, το πλοίο δένει στο Leixões, στο θαλασσινό κατώφλι της Matosinhos, κι από εκεί το Πόρτο είναι μια μικρή διαδρομή—σαν να περνάς από την αλμύρα κατευθείαν στην πέτρα και την ιστορία. Η πόλη, που οι ντόπιοι αγαπούν να λένε “Invicta”, σε υποδέχεται με έναν χαρακτήρα λιτό και περήφανο: παλιά εμπορική δύναμη στις όχθες του Δούρο, εκεί όπου το ποτάμι δεν είναι απλώς τοπίο, αλλά δρόμος που κουβάλησε κρασί, ιδέες και ανθρώπους. Η πρώτη στάση γίνεται σε τόπο-πύλη: ο σταθμός São Bento. Κάτω από την οροφή του, τα azulejos δεν είναι διακόσμηση—είναι αφήγηση. Σαν σε ζωγραφισμένες σελίδες, ξετυλίγονται σκηνές της πορτογαλικής μνήμης, κι εσείς, πριν καν βγείτε για τα στενά, έχετε ήδη “διαβάσει” κάτι από τη χώρα. Λίγο πιο πάνω, στη Sé, ο καθεδρικός στέκει σαν άγκυρα στο ύψωμα: πέτρα, σιωπή και μια θέα που δίνει νόημα στη γεωγραφία—καταλαβαίνεις γιατί το Πόρτο χτίστηκε έτσι, για να βλέπει και να φυλάει το ποτάμι του. Καθώς η βόλτα προχωρά, η πόλη αλλάζει ύφος χωρίς να χάνει την ταυτότητά της. Στους Clérigos, το μπαρόκ γίνεται κάθετο: ένας πύργος που μοιάζει να σπρώχνει τον ουρανό, σαν να θέλει να δηλώσει ότι εδώ η τέχνη δεν φοβάται το ύψος. Λίγο πιο πέρα, η Livraria Lello είναι μια μικρή τελετουργία πολιτισμού: ξύλο, σκάλες που θυμίζουν σκηνικό, βιβλία που κάνουν την πόλη να δείχνει πιο ρομαντική απ’ όσο επιτρέπει η αυστηρή της όψη.

Κι ύστερα έρχεται το ποτάμι—και μαζί του, η πιο εμβληματική εικόνα. Η Ribeira απλώνεται χαμηλά, πολύχρωμη και ζωντανή, με τα σπίτια να σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο σαν να ψάχνουν θέση στη θέα. Εδώ, το Πόρτο θυμίζει πως υπήρξε πάντα πόλη εργασίας και εμπορίου: πέτρες παλιές, προκυμαίες που άκουσαν φορτώματα, φωνές, συμφωνίες. Πάνω από όλα, η γέφυρα Dom Luís I ενώνει τις όχθες σαν υπογραφή μιας εποχής που πίστευε στη μηχανική και στο μέλλον—σιδερένια καμπύλη, ανοιχτή πάνω από το νερό, για να περνάς από τη μία ιστορία στην άλλη. Περνώντας απέναντι, στη Vila Nova de Gaia, το Πόρτο δείχνει το πιο γευστικό του αποτύπωμα. Στα κελάρια του Port wine, η πόλη γίνεται άρωμα: ξύλο βαρελιών, δροσερές αίθουσες, γλυκές και βαθιές νότες που εξηγούν καλύτερα απ’ οποιοδήποτε μάθημα γιατί αυτό το κρασί ταξίδεψε όσο λίγα. Η επίσκεψη και η δοκιμή “δένουν” υπέροχα για γκρουπ—έχουν ρυθμό, έχουν ιστορία, έχουν την αίσθηση ότι συμμετέχετε σε μια παράδοση που συνεχίζεται.

Λίγος ελεύθερος χρόνος στο παραποτάμιο μέτωπο—για έναν καφέ, για φωτογραφίες, για μικρά ψώνια—και μετά έρχεται το κομμάτι που κάνει την εκδρομή ασφαλή: η επιστροφή προς το Leixões με αρκετό περιθώριο, ώστε να είστε στο λιμάνι το αργότερο στις 17:00. Έτσι, η επιβίβαση γίνεται ήρεμα, χωρίς βιασύνη, με δύο γεμάτες ώρες “ανάσα” πριν την αναχώρηση. Και το Πόρτο μένει πίσω σας όπως πρέπει να μένουν οι ωραίες πόλεις: όχι εξαντλημένες, αλλά υποσχετικές—με ένα ποτάμι που συνεχίζει να κυλά, και μια γεύση κρασιού που κρατά λίγο παραπάνω από τη στιγμή.

3^η Hμέρα: Παρασκευή 8 Μαΐου 2026

ΒΙΓΟ (VIGO / SANTIAGO DE COMPOSTELA)

Άφιξη στις 08:00 / Αναχώρηση στις 16:00

Η Βίγο μάς υποδέχεται σαν πόλη-λιμάνι με αληθινό ατλαντικό χαρακτήρα: απλωμένη γύρω από τη Ría de Vigo, με τον ορίζοντα να ανοίγει προς τις Cíes—ένα μικρό αρχιπέλαγος-στολίδι που προστατεύεται ως μέρος του Εθνικού Πάρκου των Ατλαντικών Νήσων της Γαλικίας. Εδώ νιώθουμε ότι η κρουαζιέρα “δένει” ιδανικά με τον τόπο, γιατί η θάλασσα δεν είναι φόντο· είναι η ίδια η ταυτότητα της περιοχής.

Περπατώντας κοντά στο λιμάνι, βρίσκουμε την πιο ανθρώπινη πλευρά της πόλης στο Casco Vello, την παλιά γειτονιά με πέτρινα σοκάκια και μικρές πλατείες, και φτάνουμε ως την εκκλησία Concatedral (La Colegiata) de Santa María, χτισμένη το 1811 πάνω στα ίχνη ενός παλαιότερου ναού—μια ήρεμη υπενθύμιση ότι η Vigo κουβαλά ιστορία πέρα από τη σύγχρονη, ζωντανή της όψη. Και κάτω από την επιφάνεια του κόλπου της, η μνήμη γίνεται σχεδόν θρύλος: η Μάχη του Rande (1702)—ένα από τα πιο διάσημα ναυτικά επεισόδια της περιοχής—έδωσε στην τοπική παράδοση την “ιστορία του θησαυρού” που έκανε μέχρι και τον Ιούλιο Βερν να στρέψει το βλέμμα του στη Ría de Vigo. Γι’ αυτό η στάση στη Vigo λειτουργεί διπλά: ακόμα κι αν μείνουμε μόνο στο λιμάνι, παίρνουμε μια γερή γεύση Γαλικίας—αέρα, εικόνες, αίσθηση ταξιδιού. Κι αν θέλουμε να τη ζήσουμε πιο ολοκληρωμένα, η ίδια αυτή θαλασσινή “πύλη” μάς ανοίγει τον δρόμο για τη μεγάλη εμπειρία της ημέρας: την εκδρομή προς το Santiago de Compostela, για να συνδέσουμε τη Vigo του Ατλαντικού με την ενδοχώρα του Camino και το πιο συμβολικό προσκύνημα της Ισπανίας—με πρόγραμμα οργανωμένο και άνετη επιστροφή στο πλοίο.

ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ: SANTIAGO DE COMPOSTELA: ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΠΟΛΗ

Φτάνουμε πρωί στη Vigo και, πριν ακόμη μπούμε σε λεωφόρους και πλατείες, παίρνουμε την πρώτη “γεύση” της Γαλικίας: ατλαντικός αέρας, θαλασσινή υγρασία και μια πόλη που μεγάλωσε κοιτώντας πάντα προς το πέλαγος. Από εδώ ξεκινάμε για μια από τις πιο εμβληματικές εκδρομές της κρουαζιέρας—εκεί όπου το ταξίδι αποκτά νόημα όχι μόνο ως μετακίνηση, αλλά ως εμπειρία τόπου.

Στη διαδρομή προς το εσωτερικό, το τοπίο αλλάζει ήρεμα: λόφοι καταπράσινοι, μικροί οικισμοί από γρανίτη, χωράφια και δρόμοι που μοιάζουν να οδηγούν σε ιστορίες. Κι είναι πράγματι έτσι, γιατί η περιοχή “αναπνέει” τον ρυθμό του Camino de Santiago—μιας πορείας που για αιώνες έφερε ανθρώπους από κάθε γωνιά της Ευρώπης στην ίδια κατεύθυνση, με το περπάτημα να γίνεται παράδοση και η άφιξη να γίνεται τελετουργία.  Λίγο πριν τη Σαντιάγο, σταματάμε στο Monte do Gozo—τον “Λόφο της Χαράς”. Είναι το σημείο όπου οι προσκυνητές έβλεπαν για πρώτη φορά την πόλη και, κυρίως, την Καθεδρική: μια στιγμή κορύφωσης, σαν να ανοίγει μπροστά μας το τελευταίο κεφάλαιο της διαδρομής. Ο τόπος κουβαλά και πιο σύγχρονες μνήμες: εδώ συνδέεται και με τη μεγάλη συγκέντρωση της Παγκόσμιας Ημέρας Νεολαίας το 1989, όταν η περιοχή έγινε σκηνή ενός γεγονότος διεθνούς εμβέλειας.

Μπαίνοντας στο ιστορικό κέντρο της Santiago de Compostela, νιώθουμε αμέσως γιατί θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους προορισμούς της μεσαιωνικής Ευρώπης και γιατί έχει αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από την Καθεδρική, μετά την (θρυλούμενη) ανακάλυψη του τάφου του Αποστόλου Ιακώβου, και έγινε σύμβολο προσκυνήματος—μια ζωντανή παράδοση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Στην Praza do Obradoiro στεκόμαστε μπροστά στο μνημειακό σκηνικό της πόλης, και στη συνέχεια περνάμε στη Βασιλική, που δέχεται επισκέπτες καθημερινά, κρατώντας τον χρόνο μας ισορροπημένο ανάμεσα στη συγκίνηση του τόπου και στο άνετο πρόγραμμα.

Επιστρέφοντας στη Vigo, κλείνουμε την εμπειρία με μια απολαυστική βόλτα στο Casco Vello, την παλιά πόλη με τα απότομα, στενά δρομάκια και τον αυθεντικό, θαλασσινό χαρακτήρα της. Εδώ βλέπουμε την πιο “παραδοσιακή” πλευρά της Vigo, με σημεία-αναφοράς όπως η συγκαθεδρική Santa María (αναφέρεται ότι χτίστηκε το 1811) και την αίσθηση μιας πόλης που έζησε από το εμπόριο, τη θάλασσα και τη γαλικιανή καθημερινότητα. Και μετά—χωρίς άγχος—επιστρέφουμε στο λιμάνι έως τις 15:00, ώστε να έχουμε άνετο περιθώριο πριν την αναχώρηση του πλοίου στις 16:00.

4^η Ημέρα: Σάββατο 9 Μαΐου 2026

ΕΝ ΠΛΩ

Μετά τον απόπλου από τη Vigo, αφήνουμε πίσω μας τη Γαλικία και μπαίνουμε στην ανοιχτή αγκαλιά του Ατλαντικού. Η θάλασσα εδώ αλλάζει χαρακτήρα: διασχίζουμε τον Κόλπο της Βισκαϊκής, το μεγάλο “άνοιγμα” ανάμεσα στη βόρεια Ισπανία και τη δυτική Γαλλία. Κι όσο ανεβαίνουμε βορειότερα, το ταξίδι μοιάζει σαν κινηματογραφική μετάβαση: από τις ισπανικές ακτές προς τη Βρετάνη και έπειτα στον English Channel, μέχρι να πλησιάσουμε σταδιακά τη Βόρεια Θάλασσα και το Zeebrugge, την “Bruges-by-Sea” πύλη της Μπρυζ.

Αυτή η εν πλω ημέρα είναι δώρο, γιατί μας δίνει χρόνο να ζήσουμε το πλοίο όπως πρέπει—όχι βιαστικά, αλλά σαν μέρος της εμπειρίας. Στο Costa Diadema μπορούμε να ξεκινήσουμε χαλαρά με καφέ και περίπατο στo εξωτερικο κατάστρωμα, αφήνοντας τον αέρα να “καθαρίσει” το μυαλό πριν από τον επόμενο προορισμό. Αν θέλουμε κίνηση, υπάρχουν χώροι άθλησης και δραστηριότητες μέσα στη μέρα· αν θέλουμε ξεκούραση, οι πισίνες και τα υδρομασάζ είναι ιδανικά για να “σπάσει” η αίσθηση της διαδρομής με μια μικρή τελετουργία χαλάρωσης.

Για όσους αγαπούν τη φροντίδα του εαυτού τους, το πλοίο προσφέρει μια ολοκληρωμένη εμπειρία ευεξίας: το Samsara Spa (σε πολλαπλά επίπεδα) με επιλογές χαλάρωσης και θεραπειών, αλλά και χώρους όπου μπορούμε απλώς να μείνουμε “εκτός ρυθμού” για λίγο—σαν μικρή απόδραση μέσα στην απόδραση. Και όταν έρθει η ώρα για γεύση και ατμόσφαιρα, το Diadema ποντάρει στο εύκολο “dolce vita”: επιλογές φαγητού, μπαρ για aperitivo, σημεία για γλυκό/παγωτό, και εκείνη τη χαρακτηριστική αίσθηση ότι στη θάλασσα το πρόγραμμα είναι δικό μας—όχι του ρολογιού.

Το βράδυ, η μέρα κλείνει όπως ταιριάζει σε κρουαζιέρα: με θέα στο σκοτάδι της θάλασσας και φώτα που κάνουν το πλοίο να μοιάζει με μικρή πόλη. Παραστάσεις και shows, μουσική, παιχνίδια/ψυχαγωγία και πιο “ζωντανές” γωνιές για όσους θέλουν κίνηση—ή απλώς ένα ποτό στο κατάστρωμα, καθώς το Diadema συνεχίζει βόρεια, προς τη Μπρυζ, ώστε το επόμενο πρωί να μας βρει έτοιμους για τον επίλογο του ταξιδιού, με εικόνες και εμπειρίες που έχουν ήδη δέσει.

5^η Ημέρα: Κυριακή 10 Μαΐου 2026

ΧΑΒΡΗ (LE HAVRE, NORMANDY)

Άφιξη στις 10:00 / Αναχώρηση στις 21:30

Η Χάβρη δεν είναι απλώς ένα λιμάνι-στάση∙ είναι μια πόλη που γεννήθηκε για το ταξίδι. Ιδρύθηκε το 1517 με βασιλική εντολή του Φραγκίσκου Α’, ως νέα θαλάσσια πύλη της Νορμανδίας προς τον κόσμο, κι από τότε έμαθε να ζει με τον ρυθμό των πλοίων, των εμπορευμάτων και των οριζόντων που ανοίγουν στην Μάγχη. Ακόμα κι ένας απλός περίπατος κοντά στο νερό αρκεί για να νιώσουμε αυτή τη “ναυτική” ταυτότητα: τον αέρα, την κίνηση, την αίσθηση ότι εδώ η Γαλλία θυμίζει πάντα πως κοιτάζει προς τη θάλασσα.

Κι όμως, το πιο εντυπωσιακό της πρόσωπο είναι η ίδια η αναγέννησή της. Μετά τους σφοδρούς βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το κέντρο ξαναχτίστηκε από το 1945 έως το 1964 με σχέδιο της ομάδας του Auguste Perret—μια τολμηρή, φωτεινή “πόλη από σκυρόδεμα” που αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2005. Αν σηκώσουμε το βλέμμα, η εκκλησία Saint-Joseph μοιάζει με φάρο που οδηγεί τους ταξιδιώτες από τη θάλασσα προς την πόλη, ενώ λίγο πιο δίπλα το MuMa μάς θυμίζει ότι η Le Havre δεν είναι μόνο μηχανή και λιμάνι: είναι και τέχνη, με μία από τις πιο σημαντικές συλλογές ιμπρεσιονισμού σε περιφερειακό μουσείο της Γαλλίας. Γι’ αυτό η στάση εδώ ταιριάζει ιδανικά σε κρουαζιέρα: όσοι θέλουμε να μείνουμε κοντά στο πλοίο μπορούμε να πάρουμε μια γερή “γεύση” πόλης μέσα σε λίγη ώρα, κι όσοι θέλουμε να ζήσουμε κάτι πραγματικά μοναδικό, αφήνουμε τη Le Havre ως αφετηρία για τη μεγάλη εμπειρία της ημέρας—την προαιρετική εκδρομή στο Mont Saint-Michel, ένα από τα πιο εμβληματικά μνημεία της Γαλλίας. Η ομορφιά είναι ότι και οι δύο επιλογές δένουν φυσικά με το ίδιο συναίσθημα: ταξιδεύουμε για να δούμε τόπους που έχουν ιστορία, χαρακτήρα και εικόνες που μένουν.

ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ: ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΠΑΛΙΡΡΟΙΑΣ

Αφήνουμε πίσω μας το Le Havre και, βγαίνοντας από το μεγάλο του λιμάνι, νιώθουμε πως περνάμε από δύο Γαλλίες μαζί: τη σύγχρονη, θαλασσινή πύλη της Νορμανδίας και, λίγο πιο πέρα, την απέραντη ενδοχώρα με λιβάδια, μικρά χωριά και δρόμους που κυλούν ανάμεσα σε φάρμες και χαμηλούς λόφους. Στο πέρασμά μας διασχίζουμε τις εκβολές του Σηκουάνα από το Pont de Normandie, ένα εντυπωσιακό έργο μηχανικής που ενώνει το Le Havre με το Honfleur και ανοίγει τη θέα προς το “στόμιο” της θάλασσας. Κι όσο προχωράμε νότια-δυτικά, το τοπίο γίνεται πιο ήσυχο, πιο πράσινο, μέχρι που αρχίζουμε να αισθανόμαστε ότι πάμε προς κάτι σχεδόν μυθικό.

Και τότε, σαν να βγαίνει από παραμύθι, εμφανίζεται στον ορίζοντα το Mont Saint-Michel: ένας βράχος μέσα σε απέραντες αμμουδιές, ανάμεσα στη Νορμανδία και τη Βρετάνη, εκεί όπου οι παλίρροιες αλλάζουν το τοπίο σαν σκηνικά θεάτρου. Η UNESCO το περιγράφει “καρφωμένο” πάνω σε νησίδα μέσα σε αμμοσύρτες που εκτίθενται σε ισχυρές παλίρροιες, και πράγματι το βλέμμα μας μαγνητίζεται από αυτή την παράξενη συνύπαρξη πέτρας και νερού. Στο σημείο στάθμευσης αφήνουμε το πούλμαν και παίρνουμε το shuttle (“passeur”), που μας μεταφέρει ως την είσοδο του βράχου—μια μικρή “τελετή προσέγγισης” που κάνει την άφιξη ακόμη πιο εντυπωσιακή.

Μπαίνοντας στο χωριό, ανεβαίνουμε τη μεσαιωνική ραχοκοκαλιά του Mont, ανάμεσα σε τείχη και στενά καλντερίμια, με ταράτσες από σχιστόλιθο και παράθυρα που κοιτούν προς τον κόλπο. Το ίδιο το αββαείο ξεκινά ως θρύλος: η ιστορία του, σύμφωνα με την παράδοση, αρχίζει το 708, όταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίζεται στον επίσκοπο Aubert και ζητά ένα ιερό στο Mont-Tombe· αργότερα, το 966, εγκαθίστανται εδώ Βενεδικτίνοι μοναχοί και ο τόπος γίνεται ένα από τα μεγάλα προσκυνήματα της Δύσης. Μέσα στους αιώνες το Mont γίνεται και πνευματικό κέντρο—παράγει και φυλάσσει χειρόγραφα, υποδέχεται βασιλείς—μα ταυτόχρονα φορά πανοπλία: στη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου αντιστέκεται σε πολιορκίες, βοηθούμενο από τα ισχυρά οχυρωματικά έργα και την “αέναη” κίνηση των παλιρροιών.

Όσοι θέλουμε να ολοκληρώσουμε την εμπειρία, ανεβαίνουμε ως την Abbaye—τη “Merveille”, όπως την αποκαλούν συχνά—εκεί όπου η γοτθική αρχιτεκτονική συναντά την κάθετη γεωμετρία του βράχου και το φως μπαίνει σαν ψαλμός. Κι αν σταθούμε λίγο στις επάλξεις, καταλαβαίνουμε γιατί αυτό το μέρος δεν είναι απλώς αξιοθέατο αλλά σύμβολο: άλλοτε μοναστήρι, άλλοτε φρούριο, και σε νεότερους χρόνους ακόμη και φυλακή, πριν σωθεί και αποκατασταθεί ως μνημείο. Αφήνουμε πίσω μας την εικόνα του “νησιού” που ξανακερδήθηκε από τη φύση—με έργα που στόχευσαν να περιορίσουν το μπάζωμα του κόλπου και να διατηρήσουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του τόπου—και παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής, ώστε να φτάσουμε στο Le Havre με άνεση και αρκετό χρόνο πριν την βραδινή αναχώρηση.

6^η Ημέρα: Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

ΣΑΟΥΘΑΜΠΤΟΝ (SOUTHAMPTON / STONEHEDGE ΚΑΙ SALISBURY)

Άφιξη στις 06:00 / Αναχώρηση στις 18:00

Το Southampton είναι μια πόλη που έχει μάθει να ζει με τον ρυθμό των αναχωρήσεων. Το λιμάνι του θεωρείται από τα πιο ιστορικά και πολυσύχναστα επιβατικά της Βρετανίας—μια πραγματική «πύλη» για ταξίδια—κι αυτό το νιώθουμε από την πρώτη στιγμή: νερό, προβλήτες, γερανοί, και μια αίσθηση ότι εδώ η θάλασσα δεν είναι φόντο αλλά ιστορία.

Μέσα στην πόλη, η ναυτική μνήμη γίνεται σχεδόν προσωπική: από το Southampton έφυγε ο Τιτανικός στο παρθενικό του ταξίδι, κι αυτή η σελίδα της ιστορίας ζει ακόμη σε αφηγήσεις και μουσειακούς χώρους όπως το SeaCity Museum, αφιερωμένο (μεταξύ άλλων) στη σχέση της πόλης με το πλοίο. Και αν περπατήσουμε λίγο πιο “παλιά”, θα βρούμε τα μεσαιωνικά τείχη και την εμβληματική Bargate, που θυμίζουν ότι το Southampton υπήρξε κάποτε οχυρωμένη πύλη εμπορίου και άμυνας, αιώνες πριν γίνει σύγχρονος κόμβος κρουαζιέρας.

Γι’ αυτό η στάση εδώ δένει ιδανικά με κρουαζιέρα: ακόμη κι όσοι μείνουν κοντά στο λιμάνι παίρνουν μια δυνατή γεύση Αγγλίας, ενώ για όσους θέλουν να τη ζήσουν πιο ολοκληρωμένα, το Southampton γίνεται η τέλεια αφετηρία για μια “μεγάλη εικόνα” της χώρας—από το μυστηριακό Stonehenge μέχρι το Salisbury και την ατμόσφαιρα της παλιάς Αγγλίας που κουβαλά αιώνες πίστης, τέχνης και ιστορίας.

ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ STONEHENGE ΣΤΗ MAGNA CARTA ΤΟΥ SALISBURY

Αφήνουμε πίσω μας το Southampton και, καθώς βγαίνουμε προς την ενδοχώρα, η εικόνα αλλάζει σχεδόν ανεπαίσθητα: η ακτή δίνει τη θέση της σε ήπιους λόφους, φράχτες από θάμνους, λιβάδια και εκείνη την “καθαρή” αγγλική εξοχή που μοιάζει να έχει διατηρήσει τον ρυθμό της μέσα στους αιώνες. Ο δρόμος μάς οδηγεί στο Wiltshire, σε ανοιχτές ασβεστολιθικές πεδιάδες και μεγάλους ορίζοντες, όπου το βλέμμα βρίσκει χώρο να απλωθεί—σαν να προετοιμάζεται για κάτι που δεν εξηγείται εύκολα με λόγια.

Κι έπειτα, ξαφνικά, το βλέπουμε: το Stonehenge. Πέτρες όρθιες, βαριές και αμίλητες, στημένες σε κύκλο σαν τελετουργία. Εδώ η προϊστορία δεν είναι κεφάλαιο βιβλίου· είναι παρουσία. Ένα μνημείο νεολιθικής εποχής, δεμένο με τον ουρανό και τις εποχές, με ευθυγραμμίσεις που θυμίζουν ότι οι άνθρωποι πριν από χιλιάδες χρόνια παρατηρούσαν τον ήλιο και τις κινήσεις του με σοβαρότητα σχεδόν ιερή. Καθώς περπατάμε γύρω του, το ερώτημα δεν είναι μόνο “πώς” το έφτιαξαν, αλλά “γιατί”—και αυτή ακριβώς η αίσθηση μυστηρίου είναι που κάνει το Stonehenge να μένει στο μυαλό σαν εμπειρία, όχι σαν αξιοθέατο.

Από την προϊστορία περνάμε σε μια άλλη Αγγλία, πιο μεσαιωνική, πιο “χτισμένη” από πέτρα και νόμους: το Salisbury. Η πόλη είναι ήρεμη, με αίσθηση παλιάς αγοράς και ποταμίσιου τοπίου, και στο κέντρο της υψώνεται ο Καθεδρικός της—ένα αριστούργημα γοτθικής αρχιτεκτονικής που δεν εντυπωσιάζει με υπερβολές, αλλά με αρμονία, ύψος και καθαρότητα γραμμών. Εκεί, μέσα στη σιωπή των θόλων και στο φως που σπάει από τα βιτρό, νιώθουμε ότι η ιστορία της Αγγλίας έχει και μια άλλη όψη: νόμος, θεσμοί, γραπτές συμφωνίες. Στο Chapter House φυλάσσεται και ένα από τα πιο συμβολικά τεκμήρια αυτής της παράδοσης, η Magna Carta, που θυμίζει πώς γεννήθηκε η ιδέα ότι η εξουσία—όσο ισχυρή κι αν είναι—οφείλει να έχει όρια.

Έτσι, η εκδρομή “δένει” ιδανικά: από έναν κύκλο λίθων που μιλά για την αυγή της ανθρώπινης κοινότητας, σε έναν καθεδρικό που μιλά για την ωρίμανση της κοινωνίας, την πίστη, την τέχνη και τους νόμους της. Και στο τέλος, επιστρέφουμε στο πλοίο με την αίσθηση ότι μέσα σε μία μέρα αγγίξαμε δύο διαφορετικούς χρόνους της Αγγλίας—τον χρόνο του μύθου και τον χρόνο της Ιστορίας—με εικόνες που μένουν και ιστορίες που αξίζει να διηγηθούμε.

7^η Ημέρα: Τρίτη 12 Μαΐου 2026

ΑΠΟΒΙΒΑΣΗ / ΜΠΡΙΖ – ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ – ΠΤΗΣΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Άφιξη στις 09:00

Αποβιβαζόμαστε από το πλοίο στη Μπριζ και νιώθουμε πως αυτή η μέρα είναι ο όμορφος επίλογος του ταξιδιού μας: ένα τελευταίο λιμάνι, μια τελευταία πόλη-εικόνα, πριν πάρουμε τον δρόμο για την επιστροφή. Η Bruges είναι από εκείνες τις πόλεις που σε κερδίζουν με την πρώτη ματιά, όχι επειδή φωνάζουν, αλλά επειδή ψιθυρίζουν. Μεσαιωνικά κανάλια που γλιστρούν ανάμεσα σε γοτθικές προσόψεις, πλακόστρωτα σοκάκια και σπίτια από κόκκινο τούβλο που μοιάζουν να έχουν μείνει στη θέση τους όπως ήταν αιώνες πριν, η πόλη κρατά ζωντανή την ατμόσφαιρα της παλιάς Φλάνδρας.

Κάποτε, η Μπριζ υπήρξε εμπορική δύναμη της βόρειας Ευρώπης, κόμβος πλούτου και τεχνών, με εργαστήρια, αγορές και συντεχνίες που άφησαν το αποτύπωμά τους σε κάθε πλατεία και καμπαναριό. Ακόμα και σήμερα, η πόλη μοιάζει να φωτίζεται από αυτό το παρελθόν: στις αντανακλάσεις των καναλιών, στους πύργους που υψώνονται πάνω από τις στέγες, στην αίσθηση ότι κάθε στροφή μπορεί να βγάλει σε μια μικρή “σκηνή” με γέφυρες, κύκνους και σιωπηλές αυλές.

ΜΠΡΙΖ ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΠΟΛΗΣ

Μετά την αποβίβαση, μπαίνουμε στην καρδιά της πόλης σαν να ξεφυλλίζουμε το πιο όμορφο τελευταίο κεφάλαιο. Ξεκινάμε από την κεντρική πλατεία, εκεί όπου η Μπριζ δείχνει το πιο “επίσημο” πρόσωπό της: η Markt με τα ιστορικά κτίρια και το καμπαναριό που δεσπόζει, σαν φρουρός του χρόνου. Από εκεί, αφήνουμε την κίνηση πίσω και περνάμε προς την Burg, με τη μνημειακή της ατμόσφαιρα και τις λεπτομέρειες που θυμίζουν τον πλούτο μιας πόλης που κάποτε όριζε εμπορικούς δρόμους και συνήθειες.

Στη συνέχεια, αφήνουμε την πόλη να μας οδηγήσει στα κανάλια της — στη χαρακτηριστική της “υπογραφή”. Στα μικρά γεφυράκια και στα ήρεμα νερά, η Μπριζ γίνεται εικόνα: αντανακλάσεις, γοτθικές καμάρες, χαμηλοί ήχοι, μια αίσθηση ότι ο χρόνος εδώ κυλά αλλιώς. Αν θέλουμε, κλείνουμε αυτή τη διαδρομή με μια σύντομη βόλτα με καραβάκι ή με στάσεις για τις κλασικές φωτογραφίες στα πιο γραφικά σημεία, πριν περάσουμε από το πιο γαλήνιο κομμάτι της πόλης, κοντά στο Minnewater και στο Beguinage, όπου η Μπριζ δείχνει την ήρεμη, σχεδόν ποιητική της πλευρά.

Και πριν πάρουμε τον δρόμο για το αεροδρόμιο των Βρυξελλών, δίνουμε στον εαυτό μας το πιο βελγικό “κλείσιμο”: λίγη σοκολάτα από μια αυθεντική σοκολατερί, μια βάφλα στο χέρι ή μια σύντομη στάση για καφέ—όχι για να γεμίσουμε χρόνο, αλλά για να σφραγίσουμε την εμπειρία.

Έπειτα, αποχαιρετάμε τη Μπριζ όπως της ταιριάζει: χωρίς βιασύνη, αλλά με άνεση στο πρόγραμμα, ώστε η μεταφορά να γίνει ήρεμα και η πτήση μας να μας βρει με τις τελευταίες εικόνες του ταξιδιού γεμάτες νερό, γέφυρες και τη μεσαιωνική λάμψη μιας πόλης που δύσκολα ξεχνιέται.

ΠΤΗΣΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΓΙΑ ΑΘΗΝΑ

Πτήση με Aegean (Α3-623) για Αθήνα στις 20:00 και άφιξη στις 23:59.

*Συνεχίζουμε με πτήσεις προς Θεσσαλονίκη ή άλλα αεροδρόμια τα Ελλάδος.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΛΕΥΣΗΣ